Roze pleister

Posted by on apr 10, 2018 in Blogs

Het leek echt een goed idee. De felroze bovenkant, die romige gele vulling. Ze riepen me gewoon. “Toe maar, dit is precies wat je nodig hebt”. Voor ik het wist lagen ze in mijn boodschappenmandje.

Eenmaal thuis had ik net mijn – oergezonde – warme maaltijd op, toen ik ze alweer vanuit de koelkast hoorde roepen. In no time had ik er drie verslonden. Geïnhaleerd bijna. Met de kruimels nog op mijn lippen voelde ik de energie uit me glijden. De suikerdraak had me weer te pakken.

Ben ik doorgaans degene die haar mond vol heeft over het belang van gezonde voeding, zit ik er nu wat beteuterd bij. What the hell happened? Ik voel me een totale oplichter.

Want weten wat goed is voor je lichaam is één ding. Er vervolgens naar handelen is een heel andere aangelegenheid. Jaha, ik weet het natuurlijk allang. Suiker, kleurstoffen en andere toevoegingen hebben een verslavende werking. Maar is het niet te makkelijk om de suiker de schuld te geven van mijn merkwaardige gedrag? Liever ga ik op zoek naar het waarom.

Als ik met de billen bloot ga, dan weet ik het wel. Die tompoezen verorberde ik niet omdat ik honger had. Er was iets anders dat aan me knaagde. Omdat ik de dagen ervoor te veel had lopen lanterfanten moest ik nu, op zaterdagavond, werken. En dat terwijl ik doodmoe was. Ik had medelijden met mezelf. Dat zoete roze genot diende als kortstondige troost.

Terugkijkend had ik dus beter even een vriendin kunnen bellen voor een peptalk. Om mezelf vervolgens een liefdevol schopje onder mijn kont te geven en gewoon aan de slag te gaan.

We willen allemaal soms liever een quick fix, dan wat dieper kijken naar wat je echt nodig hebt. Dat kan van alles zijn. Misschien ben je doodop en moet je even gaan liggen. Of voel je je ergens rot over en wil je gewoon je verhaal bij iemand kwijt. Of heb je na een lange dag waarin iedereen iets van je wilde, simpelweg wat tijd voor jezelf nodig.

Zodra je doorhebt welke behoefte eronder schuilt, hoef je je gezicht niet te begraven in een zak chips als een vluchtige pleister op de wonde.

Voor mij komt de pleister in de vorm van eten. Waar die voor een ander misschien vermomd gaat als een paar glazen wijn, dwangmatig computerspelletjes spelen of urenlang verdwijnen in Facebook. Zeg eens eerlijk, wat is jouw pleister…?

Dit stukje schreef ik voor Oersterk en is eerder gepubliceerd op de website Oersterk.nu.

Leave a Reply