Life’s what you make it

Posted by on jan 4, 2017 in Blogs

Mid jaren 1980 kwam er een liedje uit met de titel ‘Life’s what you make it’. Als worstelende puber frustreerde dit nummer mij enorm. Ik kon het amper aanhoren en zette de radio uit als het werd gedraaid. Ik was een ongelukkig kind.

De songtekst suggereerde dat het aan jou is om iets van je leven te maken. Het confronteerde me hard met mezelf. Want ja, ik wist dat ik niet blij was. Ik voelde me opgesloten in mijn leven. Maar toen, als tiener, zag ik nog niet in dat ik er zelf iets aan kon veranderen, laat staan hoe.

Er volgde een lange interne strijd. Ik trok de conclusie dat als ik niet gelukkig was en ik er blijkbaar zelf iets van moest en kon maken, dat dit dan dus mijn eigen schuld was.

Au.

En, mezelf schuldig voelen over mijn rotgevoel maakte het alleen nog maar erger. (Tja, schuldgevoelens. Daar kan een mens zichzelf flink mee te gronde richten. Daar wijd ik nog eens een apart stukje aan).

Terugkijkend voelde ik me een slachtoffer. Vervelende dingen overkwamen mij gewoon en ik dacht er zelf geen invloed op te hebben. In de psychologie noemen ze dit fenomeen ‘aangeleerde hulpeloosheid’ (definitie: “Wie langere tijd in een situatie verkeert waarin hij niet bij machte is onplezierige en pijnlijke ervaringen uit de weg te gaan of te doen ophouden zal zich daarna, in nieuwe situaties, hulpeloos gedragen. Hij heeft geleerd dat zijn eigen inbreng en inzet er toch niets toe doen.”) Het is de snelweg richting depressie.

Een beeldende analogie hielp me hier anders naar te kijken.

Ik stelde me voor dat ik op de achterbank van een snel voortdenderende bus zat met niemand aan het stuur. De bus scheurde rakelings langs de afgrond. Ik vroeg mezelf: Wat doe je dan? Laat je die bus het ravijn in storten of klim je als de donder naar voren en pak je het stuur?

Als het leven je lief is, dan kies je uiteraard voor dat laatste.

En als je dan toch eenmaal achter het stuur zit, hee, dan kun je die bus eigenlijk overal naartoe sturen. Dat wás me een leuk inzicht. Want toen ineens stelde ik mezelf ook de vraag waar ik dan heen wilde! Je leven als een roadtrip. Let the fun begin!

Zelf achter het stuur gaan zitten komt neer op de verantwoordelijkheid nemen voor je eigen leven. Veel mensen voelen zich, veelal onbewust, een slachtoffer. Herken je dit? Plaats jezelf in gedachten eens op de achterbank van die bus. Waar kies jij dan voor?

2 Comments

  1. Brigitte Niemeijer
    27 februari 2017

    Lieve Karin,

    Wat mooi dat je schrijft over ‘aangeleerde hulpeloosheid’. Ik las er toevallig ook over afgelopen week er herkende er veel in. Het was voor mij erg inzichtelijk. En ik realiseerde me ook dat ik er wat aan kan doen. En jij dus ook! Mooi…. Hoe loopt je Tuinproeft? En hoe gaat het met jou?

    Liefs,
    Brigitte

    Reply
    • admin
      10 maart 2017

      Dank voor je reactie, Bri! Ik stuur je even een e-mail.

      Reply

Leave a Reply to Brigitte Niemeijer

Cancel Reply