Do the ponopono

Posted by on jun 6, 2017 in Blogs

Na afloop van de meditatie passeer ik een spiegel. Een paar knalheldere ogen kijken stralend naar me terug. Ik weet nog niet wat er net gebeurd is, maar dát er iets gebeurd is, daar kan ik niet omheen.

Ik had zojuist voor het eerst een geleide Ho’oponopono-meditatie beluisterd. Gelegen op een hangmat in de zomerzon had ik me laten meevoeren. Door de oordopjes zat ik er gelijk helemaal in.

In mijn jongere jaren had ik al talloze keren bij psychologen op de bank gezeten, cursussen in persoonlijke ontwikkeling gevolgd, zelfhulpboeken gelezen, emotioneel lichaamswerk gedaan en al wat je nog meer kunt verzinnen. Dat alles had me tot op zekere hoogte wel iets gebracht, maar het was niet genoeg.

Want ja, natuurlijk. Al die dingen geven inzicht in hoe je tikt. En jezelf leren kennen is heel waardevol en nuttig. Toch bleven er hardnekkige gedragspatronen over, diepe groeven, die me in de weg stonden. Ik kwam er steeds meer op uit dat er iets anders nodig leek te zijn.

Eerder dat jaar was ik in een enorm proces terecht gekomen. Een zoektocht in de diepste krochten van mijn ziel. Middenin deze ontdekkingstocht werd ik geattendeerd op Ho’oponopono. Wonderlijk genoeg kwam dat via allerlei kanalen voorbij. Altijd een mooi teken. Daar moest ik blijkbaar iets mee.

Ho’oponopono is een gebed uit de Sjamanistische traditie. In de basis gaat het om het helen van de pijn en trauma’s van je innerlijke kind.

Say what?

Als je net zo’n nuchter hoofdmens bent als ik, dan krult één van jouw wenkbrauwen vermoedelijk al sceptisch omhoog bij het lezen van iets dergelijks. Geen zorgen, dat deed de mijne ook. Probeer een open mind te houden.

Het komt er in het kort op neer dat de wijze moeder in jou in gesprek gaat met het kind in jezelf. Als moeder betuig je spijt en vraag je het kind om vergeving voor wat het heeft moeten doorstaan. Je wist als moeder niet beter. Dan wek je een bak liefde op voor het kind. En daarna dankbaarheid voor de geleerde les. Ik neem het kind vaak in gedachten bij de hand: ‘Kom maar, dan doen we het samen’. Geheel automatisch leg ik mijn hand op mijn buik bij het uitspreken van de woorden. Dat helpt, bij mij althans.

Klinkt het vaag en zweverig? Maakt niet uit. Doe het maar eens. Je vóelt dat er iets wordt opgelost. Elke keer opnieuw. Ik begon met de uitgebreide meditatie, omdat die mooi helder uitlegt wat je nou eigenlijk met die Ho’oponopono aan het doen bent. Daarna kun je gewoon de korte versie doen. Kost je amper tijd. Telkens als er een gevoel opduikt van het type onbehaaglijk – je weet wel, zo’n gevoel dat je doorgaans liever wegdrukt – ga je er even 5 minuten met je aandacht naartoe. That’s it.

Voor mij is het een openbaring geweest. En nog altijd. Al die dingen waar ik in therapie en persoonlijke ontwikkeling jarenlang mee worstelde, konden blijkbaar niet met praten en denken alleen worden opgelost. Dit speelt zich op een ander niveau af. En hiermee neem je als het ware de laatste hobbel.

Snap je niet hoe dit kan? Ik ook niet. De vraag is dan ook: Is het echt nodig om exact te doorgronden hoe en waarom iets werkt? Nope! Laat je maar verrassen. Het resultaat is bewijs genoeg.

Nieuwsgierig geworden? Hier vind je de uitgebreide meditatie die ik luisterde.

Leave a Reply