24 uur met volle aandacht

Posted by on jan 15, 2018 in Blogs

Afgelopen week deed ik mee aan het experiment #24uurmetvolleaandacht. Bedacht en georganiseerd door de briljante Maartje ter Veen van Studio Marcha. Het doel van dit experiment: een etmaal offline om te ervaren wat dit met je doet.

Het was bijzonder verhelderend. Ik schreef er het volgende stukje over. Denk je na het lezen van dit stukje: Dit wil ik ook! Kijk dan op de site volaan.nl. Iedere 12e en 24e van de maand wordt er zo’n offlinedag georganiseerd. Maartje heeft er een handige kit bij ontwikkeld om je te ondersteunen.

De wekker gaat. Een échte wekker. Normaal zou ik het alarm op mijn telefoon gebruikt hebben. Maar die is vandaag off limits. Mijn smartphone zit het komende etmaal in een dichtgeplakte envelop.

Het begint onwennig. Anders was ik de dag begonnen met ontbijt in bed, de IPad op schoot. Maar ook die ligt vandaag weggestopt in de kast. En dus pak ik een boek. Dat ene boek, dat ik al tijden wil lezen. Waar ik steeds maar niet aan toe kom. Althans, dat maakte ik mezelf wijs. Want letterlijk één minuut zonder smartphone en tablet en het boek ligt al open. Dat geeft te denken.

Al lezende ploepen er direct meer hardnekkige gewoontes omhoog. “Hoe zou de auteur er eigenlijk uitzien? Even opzoeken.” Oh, wacht, geen internet vandaag. Ik lees verder. Mijn hoofd roept: “Even een foto maken dat ik dit boek lees en appen naar vriendin X!” Euhh, nee dus.

Aanvankelijk ben ik even licht van mijn padje. Net als bij een onverwachte stroomuitval. Als je dan niet op je pc kunt, besluit je maar muziek te gaan luisteren. Oh, nee. Oké, de afwas dan maar. Ah, geen warm water. Enzovoort. Dat gebeurt er ook tijdens deze offlinedag. Bij elke neiging om iets te doen, loop ik tegen een muur. Die muur laat me zien dat ik doorgaans een groot deel van de dag druk ben met smartphone, tablet en internet. Best confronterend.

En dan heb je nog de fantoompiepjes. Mijn brein denkt voortdurend geluidjes te horen. Meldingen dat er een mail, appje of update is. Alle apparaten zijn uitgeschakeld, dus ze zijn er niet echt. Maar toch staan alle zintuigen op scherp. Alsof je voortdurend in staat van paraatheid bent. Dat kan onmogelijk gezond zijn.

Er is duidelijk wat onrust in het systeem. Gejaagdheid. Een druk, vol hoofd. Moeite met concentreren. Het lijkt verdomd wel op die keer dat ik stopte met roken. En daar is ie dan. Het besef dat het ook hier draait om een keiharde verslaving. Met de bijbehorende ontwenningsverschijnselen.

In de loop van de dag neemt de onrust af. Nu ik niet afgeleid word – lees: mezelf niet laat afleiden – kan ik snel en ongestoord een klus afronden. Ook komen er ver weggestopte gedachten naar boven. Ik kan mezelf weer horen denken. Het enige wat ik wel echt mis is het kunnen delen van de dingen die ik bedenk of meemaak. Verder is deze dag verrassend lekker rustig.

Als de 24 uur voorbij zijn, merk ik dat ik er bijna tegenop zie om de apparaten weer aan te doen. Bang om verzwolgen te worden door de stroom aandachtvragende berichten. Bang om mijn nieuw gevonden helderheid in één klap kwijt te zijn. Bang om als vanouds zo weer in de gekte mee te gaan.

24 uur is eigenlijk best kort. Veel te kort om écht te ervaren wat offline leven met je doet. Ik besluit er een langer experiment van te maken. Een week, een maand? En ik ga er stukkies over schrijven. Ook dit besluit wil mijn monkey mind het liefst onmiddellijk via WhatsApp met vriendinnen delen. Zucht. Het is erger met me gesteld dan ik wilde toegeven.

Hier is absoluut winst te behalen, zoveel is wel duidelijk.

 

Leave a Reply